سامانه همایش های دانشگاه جیرفت

صفحه اصلی / سومین همایش بین المللی و چهارمین همایش ملی کشاورزی، محیط زیست و امنیت غذایی

اثرات منابع مختلف سلنیوم آلی میکرو و نانو بر عملکرد و کیفیت گوشت جوجه‌های گوشتی آرین

نویسندگان :

محمد دیانی¹ شیرین هنربخش² سیدداود شریفی³ علی کلانتری حصاری⁴

1- university of Tehran 2- university of Tehran 3- university of Tehran 4- دانشگاه بوعلی سینا

کلمات کلیدی :

افت خونابه،افزایش وزن،سلنیوم آلی،نانو سلنومتیونین،هیدروکسی سلنومتیونین

چکیده :

هدف: هدف از این مطالعه، مقایسه اثرات منابع مختلف سلنیوم آلی میکرو و نانو بر عملکرد و کیفیت گوشت سینه جوجه‌های گوشتی بود. مواد و روش‌ها: در مجموع 105 قطعه جوجه نر و ماده یک‌روزه سویه آرین در قالب طرح کاملاً تصادفی با سه تیمار، پنج تکرار و هفت قطعه پرنده در هر تکرار مورد استفاده قرار گرفتند. تیمارها شامل میکروسلنومتیونین، نانوسلنومتیونین و نانوهیدروکسی‌سلنومتیونین (3/0 میلی‌گرم در کیلوگرم خوراک جیره‌ی پایه‌ی فاقد سلنیوم) بودند. در پایان دوره آزمایش (35 روزگی) پارامترهای مربوط به عملکرد رشد (میانگین مصرف خوراک روزانه، میانگین افزایش وزن روزانه، و ضریب تبدیل خوراک) و کیفیت گوشت سینه (افت خونابه و pH در زمان کشتار و 24 ساعت پس از کشتار) مورد ارزیابی قرار گرفت. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری R و رویه GLM انجام شد و برای مقایسه میانگین‌ها از آزمون دانکن استفاده شد. یافته‌های پژوهش: نتایج نشان داد که تیمارهای آزمایشی اثر معنی‌داری بر میزان مصرف خوراک نداشتند (P>0.05)، اما به لحاظ عددی بیشترین میزان مصرف خوراک (52/143 گرم در روز) در تیمار نانو‌هیدروکسی‌سلنومتیونین مشاهده شد. مقایسات متعامد نشان داد که میزان افزایش وزن روزانه در تیمارهای نانو در مقایسه با تیمار میکرو بیشتر بود و تیمار نانوهیدروکسی‌سلنومتیونین 31/9 درصد افزایش وزن روزانه بیشتری نسبت به تیمار میکروسلنومتیونین داشت (P<0.05). همچنین تفاوت معنی‌داری بر میزان ضریب تبدیل خوراک در بین تیمارهای آزمایشی مشاهده نشد (P>0.05)، بااین‌حال بهترین ضریب تبدیل (76/1) مربوط به تیمار نانوسلنومتیونین بود. همچنین تیمارهای آزمایشی تأثیر معنی‌داری بر میزان افت پخت و pH گوشت نداشتند (P>0.05). نتیجه‌گیری: اگرچه نانوهیدروکسی‌‌سلنومتیونین نتایج عملکرد بهتری را نشان داد، اما نتایج مربوط به کل دوره پرورش تفاوت معنی‌داری بین منابع سلنیوم یا اندازه‌ ذرات آنها نشان نداد. بنابراین، استفاده از هرکدام از این سه منبع منتهی به نتایج یکسان ضریب تبدیل خوراک در پایان دوره 35 روزه می‌شود و تنها در تیمار نانو هیدروکسی سلنومتیونین پارامتر افزایش وزن روزانه برای کل دوره بطور معناداری باعث افزایش تقریبا 10 درصدی نسبت به بقیه تیمارها شد.