سامانه همایش های دانشگاه جیرفت

صفحه اصلی / سومین همایش بین المللی و چهارمین همایش ملی کشاورزی، محیط زیست و امنیت غذایی

تاثیر کاربرد بقایای گیاهی و زغال زیستی آن‌ها بر صفات بیوشیمیایی و عملکرد تریتیکاله در شرایط تنش شوری

نویسندگان :

احسان بیژن زاده¹ زهرا ارکیان² حمید رضا بوستانی³

1- دانشگاه شیراز 2- دانشگاه شیراز 3- دانشگاه شیراز

کلمات کلیدی :

بقایای گندم،زغال زیستی کنجد،غلظت کلروفیل،محتوای نسبی آب برگ

چکیده :

به منظور بررسی تاثیر مصرف بقایای گیاهی و زغال زیستی (بیوچار) آن ها بر خصوصیات بیوشیمیایی و عملکرد تریتیکاله تحت تنش شوری، پژوهشی گلخانه‌ای به‌صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با سه تکرار به اجرا درآمد. تیمارهای آزمایش شامل تنش شوری در سه سطح (بدون کاربرد نمک به‌عنوان شاهد و کاربرد نمک برای رسیدن به 8 دسی زیمنس بر متر شوری و کاربرد نمک برای رسیدن به 12 دسی زیمنس بر متر شوری) و تیمار کودی شامل شاهد (عدم کاربرد کود)، زغال زیستی گندم، زغال زیستی کنجد، بقایای خردشده گیاهی گندم و بقایای خرد شده گیاهی کنجد بود. نتایج نشان داد که میزان کلروفیل آ، کلروفیل ب و کاروتنوئید، محتوای نسبی آب برگ و عملکرد دانه تریتیکاله به طور معنی‌داری تحت تأثیر برهم کنش تنش شوری و تیمار کودی قرارگرفتند. کاربرد زغال زیستی به ویژه زغال زیستی کنجد در کلیه صفات مورد اندازه گیری نسبت به کاربرد بقایای گیاهی برتری داشت. کاربرد بیوچار کنجد در سطح شوری 12 دسی زیمنس بر متر میزان کلروفیل آ، کلروفیل ب و کاروتنوئید را به ترتیب 32/34 و 76/50 و 13/32 درصد نسبت به تیمار شاهد (بدون کود) افزایش داد. در شرایط تنش شوری شدید، بیشترین مقدار محتوای نسبی آب برگ در تیمار بقایای کنجد (5/59درصد) بدست آمد. کاربرد زغال زیستی کنجد به دلیل افزایش رنگدانه های فتوسنتزی و محتوای نسبی آب برگ بیشتر نسبت به سایر تیمار های کودی، عملکرد دانه بیشتری (16 درصد افزایش نسبت به شاهد) در شرایط تنش شوری 8 دسی زیمنس بر متر بدست آورد.