سامانه همایش های دانشگاه جیرفت

صفحه اصلی / سومین همایش بین المللی و چهارمین همایش ملی کشاورزی، محیط زیست و امنیت غذایی

کشاورزی آلی و حفاظت از تنوع زیستی در مناطق خشک و بیابانی

نویسندگان :

محمدکیا کیانیان¹ نگار عبدالرحیمی²

1- دانشگاه سمنان 2- دانشگاه سمنان

کلمات کلیدی :

تنوع زیستی،کشاورزی آلی،اکوسامانه طبیعی،خشک

چکیده :

تنوع زیستی کشاورزی مناطق خشک و بیابانی در حال حاضر در حد بحرانی است. در سامانه های کشاورزی انسان ها با آوردن نهاده های بیرونی در این اکوسامانه دخالت می کنند. در قرون گذشته افزایش جمعیت، فشار بازار و توسعه فناوری های جدید کشاورزی منجر به کشاورزی فشرده شده است. بدین معنی که، سطح تولیدات کشاورزی تک کشتی افزایش یافته است و همچنین موجب انجام بیشتر عملیات کشاورزی مناطق خشک و بیابانی با استفاده از ابزارآلات مکانیکی و مواد شیمیایی شده است. هدف این مقاله، بررسی تاثیر کشاورزی مرسوم و کشاورزی آلی بر مقوله تنوع زیستی می باشد. نتایج بررسی های انجام شده نشان می دهد، که در حال حاضر فقط کمتر از ۷۰ گونه گیاه در بیش از ۱۳۰۰ میلیون هکتار در جهان کشت می گردد و فقط گونه های کمی از انواع گیاهان مورد پرورش هستند. همچنین تغییرات ژنتیکی در گیاهان در کشاورزی مرسوم موجب تکامل مقاومت آفات به آفت کش ها و ایجاد ارگانیسم های بیماری زای جدید از طریق انتقال ژن شده است. در مقابل کشاورزی آلی موجب افزایش گرده افشانی، کاهش فرسایش خاک، افزایش سرعت تجزیه بقایای گیاهی و کاهش جمعیت آفت های طبیعی در خاک و محصولات کشاورزی می شود. افزایش تنوع زیستی در کشاورزی آلی، خود موجب تقویت چرخه های طبیعی و بهبود کارایی زیست محیطی شده، که این موضوع به نوبه خود موجب پایداری سامانه های کشاورزی می شود. نهایت اینکه، با احترام گذاشتن به ظرفیت طبیعی خاک، گیاه، حیوانات و اکوسامانه مناطق خشک و بیابانی، کشاورزی ارگانیک می تواند به حفظ تنوع زیستی کمک نماید.