سامانه همایش های دانشگاه جیرفت

صفحه اصلی / سومین همایش بین المللی و چهارمین همایش ملی کشاورزی، محیط زیست و امنیت غذایی

بررسی آگاهی و رفتار کشاورزان شهرک شهید کریمی دزفول در ارتباط با شاخص‌های توسعه پایدار کشاورزی

نویسندگان :

فاطمه صفائی راد¹ روشنا بهباش² سینا عطارروشن³

1- دانشگاه ازاد اسلامی واحد اهواز 2- دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز 3- دانشگاه آزاد اسلامی واحد اهواز

کلمات کلیدی :

آگاهی،کشاورزان،ایران،توسعه پایدار،دزفول،کشاورزی

چکیده :

هدف: بررسی آگاهی و رفتار کشاورزان منطقه شهرک شهید کریمی (دزفول) در سال 1397. مواد و روش ها: مطالعه میدانی در شهرک شهید کریمی (960 هکتار) با مشارکت 38 کشاورز از میان 80 نفر، با استفاده از پرسشنامه‌ دو بخشی (آگاهی و رفتار) صورت گرفت. یافته های پژوهش: میزان آگاهی و رفتار کشاورزان در چند زمینه بررسی شد که در ادامه به برخی از آنها اشاره می-شود. آشنایی با : با فن آوری های نوین:15.8%، سیستم های نوین آبیاری:57.9%، روش حذف ضایعات کشاورزی: 21%سوزاندن، چرای دام و شخم زدن:68%، سیستم جمع آوری زهاب:46%عدم جمع آوری و رها نمودن در محل و در مورد رفتار، انجام آیش: 71%، تناوب زراعی:89%، استفاده از بقولات در تناوب:81.6%، انجام تفکیک و استفاده از ضایعات کشاورزی:5.4%، استفاده از سیستم های نوین آبیاری:92% خیلی کم، بیشترین کود استفاده شده:90.5%شیمیایی، سیستم انتقال آب:65%بتونی و مدیریت زهاب کشاورزی:28.9% . نتیجه گیری: بالای50% کشاورزان با سیستم های نوین آبیاری آشنا بودند ولی درصد بسیار کمی از این سیستم ها استفاده می-کردند. بیش از 50% با روش های درست حذف ضایعات کشاورزی آشنا بودند ولی تعداد بسیار کمی دست به اقدام درست می زدند. آشنایی با سیستم های جمع آوری زهاب زیر 50% بود و در عمل هم فقط نزدیک به 30% کشاورزان به این موضوع اهمیت می دادند. عدم بروز رفتار مناسب می تواند دلیل های متفاوتی داشته باشد از جمله آگاهی ناکافی در مورد اهمیت یک رفتار، عدم وجود انگیزه و اراده کافی برای اقدام با وجود آگاهی، استیجاری بودن زمین، عدم وجود نظارت کافی نهادهای مسوول و واکنش های تشویقی و تنبیهی از طرف آنها، داشتن آگاهی کافی از اهمیت انجام یک رفتار ولی عدم وجود دانش و امکانات فنی برای اجرای آن و همچنین عدم وجود حمایت و پشتوانه مالی کافی. در این مطالعه به نظر می رسد برخی رفتارهای درست، از جمله توجه به آیش و تناوب زراعی، از طریق دانش سنتی به کشاورزان رسیده است. در نهایت می توان چنین نتیجه گرفت که وجود آگاهی همیشه منجر به رفتار درست نمی شود و آموزش های اصولی و مستمر همراه با حمایت علمی، فنی و مالی از کشاورزان، تشویق رفتارهای درست و ارزش دادن به دانش بومی می تواند منجر به افزایش بروز رفتارهای کشاورزان در راستای رسیدن به توسعه پایدار گردد.